Wiadomo doskonale z czym wiąże się utrata równowagi w jeździe rowerem. Odpowiednio wytrenowany system psychofizyczny chroni zawodnika przed urazami. Umiejętna i wczesna reakcja w sytuacji zagrożenia pozwala uniknąć przewrotki czy kraksy w rozpędzonym peletonie.

Mocne i wydajne mięśnie głębokie tułowia pozwalają na jazdę bez zbędnych strat energii i mocy. Poprawne ułożenie sylwetki i miednicy jest kluczowe w cyklu pedałowania. Doskonałe czucie własnego ciała przekłada się bezpośrednio na technikę jazdy. Umiejętne prowadzenie roweru w trudnych i wymagających warunkach zawsze daje przewagę nad rywalami.

Odpowiednio rozbudowana eksplozywność pozwala na generowanie wysokich mocy w krótkich przedziałach czasowych. Dobry start i załapanie się do czołowej grupy decyduje o końcowym rezultacie. Wyprowadzić decydujący atak na podjeździe, skoczyć do koła rywala i załapać się do ucieczki aż w końcu walka o kreskę w końcowym sprincie. Przewaga w tym obszarze decyduje często o zwycięstwie.

Odporność na zmęczenie podczas długiego wyścigu. Zdolność do podjęcia i powtarzania pracy na określonym poziomie intensywności. Dawanie długich i efektywnych zmian w peletonie. Narzucenie wysokiego i selektywnego tempa jazdy w grupie. Utrzymanie się na kole mocniejszego kolarza w trakcie decydujących ataków. Oderwanie się i dojechanie na solo do mety. Wytrzymałość siłowa decyduje o przebiegu rywalizacji i stanowi podstawę sprawności kolarskiej.

Żaden kolarz nie chce mieć ciężkiej i ubitej nogi. Dlatego tak ważna jest aktywizacja włókien szybko kurczliwych w treningu siłowym. Szybki i dynamiczny obrót pozwala odskoczyć, zbudować potrzebną przewagę. Przydaje się na wyjściu z ciasnego zakrętu i jeździe po piachu. Daje możliwość wyprowadzenia decydującego ataku. Szybki kolarz jest często pierwszym na mecie.